เรื่องย่อ “ราวีมรณะ” ตอนที่ 1

เจ้าสัว “เซี๊ยะ” เป็นบุคคลที่รอยอันดับต้น ๆ ของประเทศไทย ถ้านับกันในการเกิดเป็นมนุษย์ผู้ชายแล้วอะไร ๆ ที่เกี่ยวกับทางโลกเจ้าสัว “เซี๊ยะ” ดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบในเรื่องความสำเร็จตั้งแต่วัยหนุ่มรุ่น ๆ เขาเกิดในยุค พ.ศ. 2480 ช่วงสงครามและหันมาประกอบอาชีพทางเกษตรกรรมหลาย ๆ อย่าง จับธุรกิจอะไรเป็นสำเร็จไปมด แม้แต่เรื่องความรัก เขามีภรรยาหลายคน แต่ทุกคนก็ไม่เคยทะเลาะกันเอง (1 ในภรรยาของเขาเป็นฝรั่งด้วย) พอเข้าสู่วัยกลางคน เจ้าสัว “เซี๊ยะ” ก็มีลูกหลานกันแทบจดจำไม่ไหว แต่ก็ไม่มีปัญหาอะไร เพราะเครือข่ายกิจการของเขามีมากจนคนในตระกูลบริหารกันแทบจะไม่ทัน แล้วหลาน ๆ ของเจ้าสัว “เซี๊ยะ” ที่โตแล้วบางคนก็เป็นนายทหาร บางคนก็เป็นนายแพทย์ใหญ่ที่มีฝีมือและชื่อเสียระดับโลก เช่น “จอร์จ” ซึ่งเป็นหลานที่เกิดจากลูกของ 1 ในภรรยาของเจ้าสัว “เซี๊ยะ” ที่เป็นฝรั่ง ฝีมือทางการแพทย์ของ “จอร์จ” และทีมงานของเขาที่ต่างประเทศ เข้าขั้นระดับเทวดาในโลกมนุษย์ พร้อมด้วยเครื่องมือที่ทันสมัยที่สุดในโลกใบนี้
แล้วบั้นปลายชีวิตชของเจ้าสัว “เซี๊ยะ” ก็มาถึง เมื่อโรคต่าง ๆ เข้ามาหา ลูก ๆ หลาน ๆ ทุกคนต่างเอาใจใส่ดูแลเจ้าสัว “เซี๊ยะ” กันอย่างเต็มที่ โดยเฉพาะ “จอร์จ” ซึ่งใช้ความสามารถและฝีมืออย่างที่สุดจนเจ้าสัว “เซี๊ยะ” ต้องต่อสายระโยงรยางค์เหมือนปลาหมึกไม่มีผิด กระทั่งลูกหลานบางคนได้ไปหาผู้มีเวทมนต์ (จอมขมังเวทย์) ที่มีอิทธิฤทธิ์จริง ๆ มารักษา แต่เมื่อถึงเวลาตายก็ไม่มีผู้ใดสามารถผัดผ่อนได้ เจ้าสัว “เซี๊ยะ” ได้สิ้นลมไปเอง โดยที่ไม่มีผู้ใดช่วยได้เลย ดุจคำกล่าวในพุทธศาสนสุภาษิตว่า “อันใคร ๆ ไม่อาจจะชนะ ความแก่และความตาย ด้วยการรบ ด้วยเวทมนต์ หรือด้วยการรบด้วยทรัพย์ จะเอาชนะความแก่และความตายไม่ได้เลย”
ชีวิติของเจ้าสัว “เซี๊ยะ” ก็เหมือนกัน ถึงลูกหลายจะประกาศยกทรัพย์สินให้ใครก็ตามหมดทั้งตระกูล หรือจะมีผู้วิเศษหายตัวได้มารักษา เมื่อความตายมาถึง เขาก็ต้องตายเหมือนทุกสรรพสัตว์ในโลกนี้

จบตอน

ตอนที่ 2 ไม่ควรคบคนพาล”

“ป๊อป” หรือ นายทหารหนุ่มยศพันตรีผู้ได้รับมรดกมา 200 ล้าน (อาจทำเป็นตอนต่อจาก “ราวีมรณะ” ก็ได้) จากคุณตาอภิมหาเศรษฐีที่ตายไป ถึงแม้เขาจะมียศสูง และร่ำรวย แต่ปัญญาในทางธรรมะเบื้องต้น เขากลับไม่รู้เลยแม้อายุจะ 30 เศษ ๆ “ป๊อป” ก็ยังมีความยากเที่ยวประสาชายหนุ่ม เขาได้ก้าวไปสู่ความผิดพลาด เพราะคืนหนึ่งหลังจากเขาเที่ยวกลางคืนมาซักพักใหญ่ ๆ โดยลำพังคนเดียว เพื่อนกินหาเดี๋ยวเดี่ยวก็ได้ แล้วเขาก็มาได้ “เกริก” นายทหารรุ่นน้อง ซึ่งรับจ้างอุ้มฆ่า, เสพอบายมุขเกือบทุกประเภท, โกหก, ส่อเสียด ฯลฯ ศีล 5 ดูเหมือนไม่มีเอาเลย มาเป็นเพื่อนกิน-เพื่อนเที่ยวด้วย ซึ่งอุปนิสัยของ “ป๊อป” ผิดกันกับ “เกิรก” มากนัก “เกริก” ชักชวน “ป๊อป” ได้โดยไม่ยาก เพราะเมื่อ “ป๊อป” ได้ฟังการพูดคุยของ “เกริก” “ป๊อป” กลับมีความดีใจไปด้วย “เกริก” เริ่มทำให้ “ป๊อป” ติดอบายมุขต่าง ๆ เช่น การพนัน, นักเลง, ผู้หญิง ฯลฯ แล้ว “ป๊อป” ก็ได้คว้าหมอนวดไซด์ไลน์หุ่นนางแบบชื่อ “เจี๊ยบ” ซึ่งภายนอกดูไม่รู้เลยว่าเธอเป็นโสเภณี มาคบหาเป็นแฟนด้วย และดูเหมือนเธอจะเป็นคนดี “เกริก” ต้องตาต้องใจ ”เจี๊ยบ” มาก จึงวางแผนจัดฉากไว้โดยที่เขายุยงส่งเสริม “เจี๊ยบ” แล้วจัดบ่อนเอาไว้โกง “ป๊อป” “ป๊อป” เสียท่าจึงสูญเงินไปร่วม 300 ล้าน จนญาติพี่น้องต้องมาเคลียร์ให้ ที่สุด “ป๊อป” ต้องถูกออกจากราชการด้วยปัญหาอีกหลายอย่างดุจดั่งพุทธศาสนาสุภาษิตว่า “ไม่พึงคบคนพาล”
และ
“หากแสวงหาไม่พบเพื่อนที่ดีกว่าจน หรือเสมอกับตน ก็ควรเที่ยวไปคนเดียว เพราะมิตรภาพไม่มีในหมู่คนพาล” แล้ว เกริก” ก็หักหลังกันกับ “เจี๊ยบ” กันในที่สุด

จบตอน





ตอนที่ 3 “ดาวลืมดิน”

“รจนา” เด็กสาวจากต่างจังหวัดแห่งหนึ่งทางภาคเหนือ เธอมีความทะเยอทะยานที่จะเป็นดารา-นางแบบ-นักร้อง เหมือนเด็กสายวัยรุ่นทั่วไป เมื่อถึงเวลาที่จะเข้ามาศึกษาต่อในกรุงเทพฯ “รจนา” ได้เข้าประกวดเกี่ยวกับงานบันเทิงต่าง ๆ จนเธอได้เข้าวงการสมดังเจตนา “รจนา” เมื่อเข้าสู่วงการบันเทิง เธอก็มีชื่อเสียงอยู่พอประมาณในประเทศ เป็นที่รู้จักในนาม “โรส รจนา” ขณะที่เธอมีชื่อเสียงเงินทอง เธอกลับทำตัวไม่แยแส ญาติ-มิตร หรือกระทั่งแม่คน ตนที่มาเยี่ยมเธอจากต่างจังหวัด แล้ววันหนึ่งเธอก็เสื่อมลงจากความนิยมลงอย่างรวดเร็ว แม้แต่แฟนคลับของเธอก็เสื่อมความชอบลง อีกทั้งสื่อมวลชนก็มิชอบในตัวเธอ “โรส รจนา” จึงมีชื่อเสียงที่เงียบหายไปเมื่อเงินของเธอหมด เพื่อนชายที่เป็นดาราก็ตีจาก
“รจนา” ไร้ที่พึ่ง เธอจึงรู้สึกผิดและกลับไปหาแม่ที่บ้านนอก แม่ของเธอเป็นคนเดียวที่ต้อนรับเธอ ผิดจาก ญาติ-มิตรที่รังเกียจเธอ และไม่ค่อยให้การตอนรับ “รจนา”ดำเนินชีวิตผิดพลาดทั้ง ๆ ที่ไปถึงจุดหมายแล้ว เพราะไม่เคยตระหนักในภาษิตที่ว่า “บุคคลไม่ควรลืมตน”
“รจนา” ได้ใช้ชีวิตอยู่กับแม่ช่วงหนึ่ง และทางกรุงเทพฯ ก็ติดต่อเธอไปรับงานในวงการบันเทิง เธอจึงกราบลาแม่ของเธอและไปขอโทษ ญาติ –มิตรของเธอก่อนขึ้นกรุงเทพฯ “รจนา” ตั้งใจไว้ว่า เธอจะไม่ประพฤติตนแบบเดิมอีก

จบตอน








ตอนที่ 4 “จอมคาถา”

“จ่าเบิ้ม” ตำรวจกองปราบ เขาเป็นมือวิสามัญ ๆ ฆาตกรรมของวงการตำรวจ นายตำรวจใหญ่ ๆ ถ้ามีงานจับผู้ต้องหา ๆ ร้าย ๆ อันตราย ๆ มักจะเรียก “จ่าเบิ้ม” ไปใช้งานเป็นประจำ “จ่าเบิ้ม” เป็นคนที่ชอบวิชาไสยศาสตร์มากและเขาเองก็มีวิชาอาคมเข้าขั้นเทพหน่อย ๆ เช่นกำบังตัว, มหาอุด, คงกระพัน, คิดของออก (คิดอาคมของศัตรูให้เสื่อมชั่วขณะ) และอีกหลาย ๆ วิธีซึ่งคนธรรมดาทำไม่ได้ หนำซ้ำ “จ่าเบิ้ม” ยังมีครูบาอาจารย์ที่เป็นฆราวาสจอมขมังเวทย์อีก ชื่อ “ท่านสุเมธ” ซึ่งเดินบนน้ำได้แถม

“จ่าเบิ้ม” เป็นคนที่ชอบวิชาไสยศาสตร์มากและเขาเองก็มีวิชาอาคมเข้าขั้นเทพหน่อย ๆ เช่นกำบังตัว, มหาอุด, คงกระพัน, คัดของออก (คัดอาคมของศัตรูให้เสื่อมชั่วขณะ) และอีกหลาย ๆ วิธีซึ่งคนธรรมดาทำไม่ได้ หนำซ้ำ “จ่าเบิ้ม” ยังมีครูบาอาจารย์ที่เป็นฆราวาสจอมขมังเวทย์อีก ชื่อ “ท่านสุเมธ” ซึ่งเดินบนน้ำได้แถมทั้งคู่มีวิชารักษาโรคภัยไข้เจ็บได้อีก แต่กรรมไม่ละเว้นผู้ใด เนื่องจาก “จ่าเบิ้ม” ได้ทำการวิสามัญฆาตกรรมพวกโจรไว้มาก ผลกรรมจึงค่อย ๆ ทยอยให้ผลจากเล็กไปใหญ่ ไม่ว่า “จ่าเบิ้ม” จะใช้เวทมนต์คาถาเพียงไรก็ไม่สามารถหยุดกรรมได้โดยถาวร ถึงวิญญาณผู้ตายที่เขาเคยฆ่าจะมาปรากฏให้เขาเห็นที่โรงพยาบาล “จ่าเบิ้ม” ก็ใช้วิชาขับไล่ไปได้ ในที่สุด “จ่าเบิ้ม” ก็ไม่สามารถที่จะเอาชนะโรคร้ายคือมะเร็งไปได้

จบตอน













ตอนที่ 5 “จนตรอก”

“สมภพ” ชายหนุ่มวัย 30 ซึ่งอยู่กินกับ “จุรี” ทั้งคู่มีลูก 2 คน พวกเยายากจนมากจนแทบไม่มีจะกิน ในสลัมละแวกบ้าของเขา “สมภพ” ได้ไปทำความคุ้นเคยกับ “จิมมี่” ซึ่ง “สมภพ” รู้ว่า “จิมมี่” ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย เขาเลยไปทำความสนิทเพื่อที่จะให้ “จิมมี่” หาลู่ทางในการหาเงินให้ “สมภพ” เลยถูกชักจูงให้เป็นอาชญากรโยไม่ได้ตั้งใจ แต่งานปล้นครั้งแรกสำเร็จไปแล้ว “สมภพ” ได้กลายเป็นโจร ถอนตัวไม่ได้ เงินที่เขาได้มา “จุรี” ก็ต้องฝืนใจเก็บไปไว้เพื่อปากท้องและลูกทั้ง 2 “สมภพ” เริ่มร่วมงานปล้อนกับ “จิมมี่” ไปอีกหลายงานแทนที่เขาจะหางานทำเขากลับติดใจในความเป็นโจร แล้วงานปล้นงานใหญ่คือร้านทองก็เริ่มขึ้น คราวนี้พลาด ”สมภพ” และ จิมมี่” เจอของแข็ง เจ้าของร้านทองชักปืนยิงใส่ “จิมมี่” ตายคาที่ “สมภพ” บาดเจ็บหนีรอดกลับมาบ้านได้ แล้วตำรวจก็ตามรอยมาล้อมจับ “สมภพ” ติดคุกพร้อม “จุรี” ครอบครัวของเขาต้องเลยร้ายลงอีก ดังภาษิตว่า “คบคนเลยย่อมเลวลง”

จบตอน













ตอนที่ 6 “ฤกษ์ดี”
“พาสกร” ชายหนุ่มในวัยทำงานอายุ 24 ปี เขามีแฟนสาวที่เขารักมากซึ่งเจอกันในที่ทำงาน เธอชื่อ “นิดา” “พาสกร” เป็นผู้ที่ยึดติดอยู่กับฤกษ์ยามมากที่สุด เขามีพระอาจารย์ซึ่งเป็นพระสงฆ์เป็นผู้คอยดูฤกษ์ยามให้ทุกเรื่อง ครั้งแรก ๆ ก็ดี จน “พาสกร” ได้เป็นผู้บริหารของบริษัทลูกที่เป็นบริษัทสาขาที่ตนทำงานอยู่ เขาจึงทับทวีความเชื่อมในเรื่องฤกษ์ยามมาก แต่ความเชื่อของเขาเกินพอดีจึงส่งผลร้ายให้ เมื่อลูกค้ารายสำคัญรายใหญ่ 3 ราย ขอนัดวันเซ็นสัญญา “พาสกร” ก็ได้รับคำแนะนำจากพระอาจารย์ว่าควรเลื่อนนัดไปก่อนเพราะฤกษ์ไม่ดี “พาสกร” จึงได้เลื่อนนัดลูกค้าไปทั้งหมด ขณะเดียวกัน “พาสกร” กับ “นิดา” ก็ไปดูฤกษ์แต่งงานกัน พระอาจารย์ก็บอกว่าไม่มีฤกษ์แต่ง เขาเชื่อพระอาจารย์มากแต่ “นิดา” ในความเป็นผู้หญิงซึ่งเธอก็รัก “พาสกร” อยู่แล้ว เธอไม่เห็นด้วย แต่เธอก็ไม่อยากขัดใจ “นิดา” จึงปรึกษากับเพื่อนของเธอว่ายังมีหมอดูฤกษ์ยามที่เก่ง ๆ อีกไหม? เมื่อรู้ว่ามี “นิดา” ก็ชวน “พาสกร” ไปหา ผลที่ได้คือไม่มีฤกษ์แต่ง ลูกค้ารายใหญ่ทั้ง 3 ราย เมื่อ “พาสกร” เลื่อนนัดเกิดไม่พอใจยกเลิกการเซ็นสัญญาทำให้ผู้บริหารระดับสูงไม่พอใจมาก “พาสกร” จึงโดนไล่ออก อีกทั้ง “นิดา” ก็ขอบอกเลิก เพราะเธอไม่สามารถที่จะอยู่ร่วมชีวิตกับเขาอีก “พาสกร” ชีวิตจึงพินาศเพราะ “ประโยชน์ย่อมล่วงเลยคนโง่ผู้มัวถือฤกษ์ยาม”

จบตอน










ตอนที่ 7 “ออกศึก”

ยุคสมัยกรุงศรีอยุธยามีหมู่บ้าน ๆ หนึ่งชื่อ “หนองดิน” ซึ่งอยู่ห่างไกลจากหมู่บ้านอื่น ๆ มาก แต่กองทัพพม่าได้ส่งหน่วยเล็ก ๆ กองร้อย ๆ หนึ่งมายึดหมู่บ้านนี้ “พรานแสง” ซึ่งล่าสัตว์อยู่ในป่าได้รู้เห็นเข้าจึงกลับมาบอกชาวบ้านที่หมู่บ้าน “หนองดิน” เพื่อให้ทุกคนเตรียมตัวรบต้านพวกพม่า โดยที่ “พรานแสง” วางแผนว่าจะสังหารพวกพม่าได้หมดทั้งกองร้อย แต่ “นายอิน” หัวหน้าหมู่บ้านได้คัดค้านไว้บอกว่า “ไม่มีฤกษ์ออกรบ” “นายดิน” ถือว่าตนมีความรู้ดูฤกษ์ยามมาจากสำนักดัง ชาวบ้านส่วนใหญ่ล้วนศรัทธา “พรานแสง” เห็นชาวบ้านแตกออกเป็น 2 เสียง ฝ่ายหนึ่งคอยฤกษ์ยาม ส่วนฝ่ายอง “พรานแสง” ไม่เชื่อ “พรานแสง” กับพวกซึ่งมีกำลังน้อยกว่า จึงแยกพวกออกไปวางแผนซุ่มโจมตี พวกพม่าอีกชั้น “พรานแสง” ได้พาภรรยาและบุตรของตนไปซ่อนในที่ปลอดภัย ชาวบ้าน “หนองดิน” ที่เชื่อ “นายอิน” มัวคอยฤกษ์อยู่ พวกกองร้อยพม่าก็ยกมาตี จนแตกกระเจิง “นายอิน” ถูกฆ่าตายพร้อมชาวบ้านที่คอยฤกษ์ออกรบ ส่วน “พรานแสง” กับพวกซึ่งชิงลงมือพวกพม่าไปบางส่วนที่สำคัญต่อกองทหารพม่า พอได้จังหวะเขากับพวกก็ลงมือราวีกับพวกพม่าจนพวกพม่าตายเกือบหมด ความสูญเสียได้เกิดขึ้นกับชาวบ้าน “หนองดิน” มากกว่าที่คาดคิด เพราะมัวถือฤกษ์ยามจากผู้นำหมู่บ้านที่โง่เขลา ดุจภาษิต “คนโง่ไม่สมควรเป็นผู้นำ” “พรานแสง” กับครอบครัวและพวกที่เหลือจึงอพยพออกไปร่วมกับคนไทยกลุ่มอื่น ๆ

จบตอน








ตอนที่ 8 “เข้ารอบ”

การแข่งขันฟุตบอลระดับเตรียมอุดมได้เริ่มขึ้นในส่วนภูมิภาคได้เริ่มขึ้นที่โรงเรียนแห่งหนึ่งมีสมาชิกในทีมฟุตบอลที่มีนักเตะเยาวชนฝีเท้าดีมาก แต่เมื่อลงเล่นการขาดความสามัคคีในทีมเพราะต่างคนต่างเล่น ต่างอยากเป็นพระเอกในสนามกัน แม้กระทั่งทีมเชียร์ลีดเดอร์ “ครูสมหมาย” โค๊ชประจำทีมและครู “สุชาดา” รู้ถึงปัญญาว่าขาดความสามัคคีกันทั้งคู่ ซึ่งได้เล่าตัวอย่างแห่งความสามัคคีให้กับเด็ก ๆ ของตน ซึ่งถ้าแพ้รอบต่อไปทีมของโรงเรียนต้องตกรอบ เมื่อเด็ก ๆ ในทีมฟุตอบลและทีมเชียร์ลีดเดอร์เข้าใจในความสามัคคี การแข่งขันกับอีกโรงเรียนมาถึง ทีมฟุตบอลนักเตะไม่มีการหวงบอลกัน จึงทำให้ได้รับชัยชนะ ทุกคนมีความสุขมาก ดุจภาษิต “ความพร้อมเพรียงของหมู่คณะย่อมนำสุขมาให้”
จบตอน
















ตอนที่ 9

ตอนที่ 9 “อยากเป็นมนุษย์”

“ไอ้แวว” หมาข้างถนนที่รู้จักภาษามนุษย์ มันโดยคนไล่เตะเป็นประจำจนมันตาย แล้วมันก็กลับมาเกิดเป็นหมาที่น่ารักสวยงาม ตามมันอธิฐานไว้ก่อนตาย ว่า “เกิดใหม่ชาติหน้าขอให้ตัวเราเป็นผู้น่ารัก และความเป็นอยู่ดีขึ้น…” เมื่อมันเกิดใหม่ มันก็เกิดเป็นหมาพันธุ์เล็กน่ารัก และมีลูกคุณหนูซื้อมันไปเลี้ยงอยู่ในบ้านเศรษฐี พอมันโตขึ้น มันเห็นรูปถ่ายบรรพบุรุษต่าง ๆ ในบ้านเมื่อหลายชาติก่อน มันเห่าไม่ยอมหยุด ตรงรูปถ่ายนั้น แล้วมันยังจำรูปถ่ายของคนอื่น ๆ ได้ด้วย แต่ทุกคนในบ้านก็ไม่รู้ฟังภาษาของมัน บางคนในบ้านดันเข้าใจว่ามันเห็นผี แต่ทุกคนก็เอ็นดูมัน มันคิดได้ว่ามันได้กลับมาอยู่ในบ้านของมันเอง แต่ใครจะช่วยอะไรในเมื่อชาตินี้มันได้เกิดเป็นหมาน่ารักที่ใคร ๆ ก็เรียกมันว่า “ข้าวโพด” วันหนึ่ง ครอบครัวนี้พูดคุยกันว่าจะไปทำบุญที่วัดกับหลวงพ่อรูปหนึ่งมันจึงเห่าตามไปด้วย พอถึงที่วัดมันเห็นหลวงพ่อ มันก็วิ่งเข้าไปหาแล้วก็ไม่ยอมกลับ หลวงพ่อท่านมีอภิญญารู้ภาษาสัตว์ แต่ท่านก็ไม่บอกกับโยม ๆ ที่ไปหา ท่านจึงเอ่ยปากถาม “ข้ามโพด” ว่าอยากอยู่ด้วยไหม? “ข้าวโพด) กระดิกหางดีใจ คนในครอบครัวรู้สึกผิดปกติที่เมื่อจะจับ “ข้าวโพด” มันกลับเห่าและทำท่าจะกัด ท้ายสุดมันก็ได้อยู่วัดกับหลวงพ่อรูปนั้น เพราะมันรู้ว่าหลวงพ่อรูปนี้ช่วยมันได้ “ข้าวโพด” มันมักอยู่กับหลวงพอเสมอ แสนรู้มาก ๆ วันหนึ่ง เมื่อหลวงพ่อรูปนั้นทำวัตรเย็นท่านได้ให้มนสมาทานศีล 5 “ข้าวโพด” พยักหน้า 3 ครั้ง แล้วมันก็สิ้นใจตาย เมื่อหลวงพ่อให้พรว่า “ขอให้เอ็งไปเกิดเป็นลูกเศรษฐี นะ...” ในครอบครัวตระกูลเจ้าของ “ข้าวโพด” เดิมคนในบ้านแต่งงาน แล้วตั้งท้องได้บุตรชาย ๆ ที่มาเกิดขึ้น “ไอ้แวว” หรือ “ข้าวโพด” กลับชาติมาเกิดนั้นเอง
“ความเป็นอยู่ของมนุษย์เป็นการยาก”
“ความได้เป็นมนุษย์เป็นการยาก”

จบตอน



ตอนที่ 10 เสียดาย

“กิตติ” ชายวัยกลางคนมีฐานะเป็นคนที่ชอบสะสมนาฬิกามากเขาเป็นคนที่ออกจะ “บ้าสมบัติ” เอามาก ๆ แม้กระทั่งข้าวของหลาย ๆ อย่างกับลูก ๆ เมีย เขาก็ยังหวงใครมาแตะต้องไม่ได้โดยเฉพาะนาฬิกาที่เขาสะสม วันหนึ่งลูกสาวของ “กิตติ” ได้เอานาฬิกาที่มีนกเขาออกมา...เธอเห็น “กิตติ” มีซ้ำ ๆ กันหลายเรือน เธอจึงเอาไปเป็นของขวัญวันเกิดแก่เพื่อน เมื่อ “กิตติ” รู้เข้าก็โมโหจนร่างกายทรุดโทรมแล้วตรอมใจตาย ประกอบด้วยใจที่หวงแหนเสียดายนาฬิกา ดุจสุภาษิตว่า “ทรัพย์สักนิดก็ติดตามคนตายไปไม่ได้ แล้ว “กิตติ” ก็มาเกิดใหม่เป็นแมลงสาปเฝ้าเกาะติดอยู่ที่นาฬิกาเรือนที่เขาเสียดาย

จบตอน















ที่มาของ ละครสั้น ทาง 3 สี

- เป็นการนำ ถ้อยคำดี ๆ ที่ยึดเป็นหลักใจในพระพุทธศาสนา มาสร้างเป็นเรื่องราว ทั้งสั้น, ยาว เป็นตอน ๆ ได้หลากหลายแนว มีทั้ง.DRAMA, ACTION, FANTACY, ฯลฯ โดยที่ผู้ชม ชมได้ไม่เบื่อ เพราะทุกเรื่องจะจบด้วย “พุทธศาสนสุภาษิตสอนใจยึดไปใช้ในชีวิตประจำวันได้ โดยไม่น่าเบื่อ อีกทั้งยังน่าติดตาม
- คาดให้ผู้ชมเกิดความบันเทิงที่ไม่ซ้ำซากจำเจ และเกิดปัญหาเบื้องต่ำ เพื่อนนำไปป้องกันภัยอันอาจเกิดในชีวิตประจำวันของทุกคนได้
- เป็นสื่อสีขาว เพราะทุกเรื่องนำ “ถ้อยคำของนักปราชญ์ บัณฑิตมาประพันธ์เป็นเรื่องราวที่เข้าใจง่าย, น่าติดตาม, มีประโยชน์, แปลกหลายเรื่องผู้ประพันธ์นำมาจากเหตุการณ์จริงของตนและคนรอบข้างที่ประสบมา (เรื่องจริง)
กลุ่มเป้าหมาย
- ทุกเพศ, ทุกวัย, ทุกศาสนา, ทุกอาชีพ, ทุกชนชาติ (MASS)

คร่าวๆครับ เพื่อนๆ ฝากดุด้วยว่า concept ของนักเขียนจนๆคนนึง โดน บริษัท "งาบ"ไปหรือเปล่า? บวกด้วยไอเดียการนำผู้กำกับหลากหลายมาทำ เป็นตอนสั้นๆ ตบท้ายด้วยพุทะศาสนสุภาษิต และๆลๆ เธอผู้ งาบไป ตีความหมาย กฏแห่งกรรมถูกหรือ? ไม่มีความรุ้ทางธรรมะแล้วยัง แถ มั่วตั่ว เร่งงาบ เร่งทำ ออกมาอีก ปล เอาไว้อ่านกันเล่นๆนะครับ

จากเด็กสยามๆ ยุค ดีเจสยามยังขายเพลงสากล ม้วน peacock และมาบุญครองยังมีรงหนังเล็กๆอยู่ชั้นล่าง